Tarih Podcast'leri

Grayston Lynch'in fotoğrafı.

Grayston Lynch'in fotoğrafı.

Bir petrol sondajcısının oğlu olan Grayston Lynch, Victoria, Teksas'ta doğdu. İkinci Dünya Savaşı sırasında Birleşik Devletler Ordusuna katıldı ve D-Day çıkarmaları ve Bulge Savaşı sırasında yaralandı. Savaştan sonra Kore Savaşı'nda görev yaptı ve 1950'de Laos'ta Özel Kuvvetler'de görev yaptı.

1960 yılında Grayston Lynch, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'na katıldı ve Theodore Shackley altında görev yaptı. Domuzlar Körfezi operasyonunda yer aldı ve Rip Robertson ile birlikte ilk Küba sürgün dalgasıyla karaya çıktı.

Seymour Hersh'in kitabı için röportaj yaptığı Grayston Lynch, Camelot'un Karanlık Yüzü, Fidel Castro'yu devirememekten John F. Kennedy'yi sorumlu tuttu. Lynch ayrıca Firavun Faresi Operasyonunda yer aldı ve 1963'te JM/WAVE'de paramiliter eğitmendi. David Corn'a göre (sarışın hayalet), Lynch "sürgün akıncılarının kendi kıyafetini yönetti".

1971'de Grayston Lynch, CIA'den emekli oldu ve federal bir uyuşturucu ajanı oldu. Çalışmasında, daha önce teşkilatla çalışmış olan uyuşturucu tacirleriyle karşılaştı. Lynch, Theodore Shackley yönetimindeki JM/WAVE'de "birçok uyuşturucu kaçakçısının becerilerini öğrendiğini" itiraf etti.

1994 yılında John R. Tunheim'a gönderilen bir mektupta Bradley E. Ayers, JM/WAVE'de bulunan dokuz kişinin, John F. Kennedy'nin "suikastı çevreleyen koşullar hakkında samimi operasyonel bilgiye sahip olduğunu" iddia etti. Ayers, bu bilgilere sahip kişiler olarak Grayston Lynch, Theodore Shackley, Felix Rodriguez, Thomas Clines, Gordon Campbell, David Morales, Rip Robertson, Edward Roderick ve Tony Sforza'yı seçti.

2000 yılında Grayston Lynch yayınlandı. Felaket Kararı: İhanet Domuzlar Körfezi'nde. Şu pasajı içeriyordu: "Kennedy sadece Castro'ya veya Kruşçev'e karşı durmakta başarısız olmakla kalmadı, aynı zamanda kendi Dışişleri Bakanlığı'na da karşı koymayacak ve Devletin işgal planını sulandırma talebi üzerine uysalca onayladı. 2506 Tugayı'nı mahveden, birçok iyi adamın hayatına mal olan ve bir yıl sonra dünyayı nükleer savaşın eşiğine getiren bir iptal olan Castro'nun jetlerine karşı kalan tek hava saldırısından biriydi... 1961'deki başarısızlık sadece bu bir başarısızlık. Ama tam bir başarısızlık değil, çünkü New Frontier için sorunlarından birine bir çözüm getirdi. 2506 Tugayı'ndan kurtuldu. Küba'ya 'atmaları' kusursuzdu!"

Kennedy sadece Castro'ya veya Kruşçev'e karşı durmakta başarısız olmakla kalmadı, aynı zamanda kendi Dışişleri Bakanlığı'na da karşı koyamadı ve Devletin işgal planını sulandırma talebi üzerine uysalca onayladı. Castro'nun jetlerine karşı kalan tek hava saldırısının iptali, 2506 Tugayı'nı mahveden bir iptal, birçok iyi adamın hayatına mal oldu ve bir yıl sonra dünyayı nükleer savaşın eşiğine getirecekti...

1961'deki başarısızlık tam da buydu, bir başarısızlıktı. Küba'ya 'atmaları' kusursuzdu!

Geleneksel olmayan savaş Grayston Lynch'in mesleğiydi. Güney Teksas'taki küçük Victoria kasabasından bir petrol sondajcısının oğlu olan 'Gray', yaşı hakkında yalan söyleyerek on beş yaşında orduya yazılmıştı... 1960 yılında yüzbaşı olarak emekli olduğunda, CIA'ya altı aylık bir süre ile katılmak için emekli oldu. yılda on bin kontrat, geçiş 'pratikte hiç değişiklik olmadı'; düşmanca olmayan bir bölgede sivil kıyafetlerle faaliyet gösterdiği Laos'tan yeni dönmüştü.

23 Şubat tarihli mektubunuza ve bu sabah 10.00 CDT'de yapılması planlanan toplantımıza hazırlık olarak personelinizle müteakip iletişimlerime atıfta bulunuyorum. Başkan Kennedy'nin öldürülmesi ve bununla ilgili belgelerin yayınlanmasını denetleyecek bir yönetim kurulu üyesi olarak atanmanızla ilgili konularla ilgili olarak sizi ziyaret etme fırsatını takdir ediyorum.

23 Şubat tarihli mektubunuza ve bu sabah 10.00 CDT'de yapılması planlanan toplantımıza hazırlık olarak personelinizle müteakip iletişimlerime atıfta bulunuyorum. Başkan Kennedy'nin öldürülmesi ve bununla ilgili belgelerin yayınlanmasını denetleyecek bir kurul üyesi olarak atanmanızla ilgili konularda sizinle birlikte ziyaret etme fırsatını takdir ediyorum.

Geçtiğimiz birkaç ay boyunca personelinize geçmişimin ayrıntılarını ve güvendiğim diğer materyalleri sağladım, kişisel olarak iletmeyi umduğum bilgiler için size bir bakış açısı sağladı. Bu tarihin özünü okuduğunuzu veya bu konuda bilgi aldığınızı varsayarsak, burada üzerinde durmayacağım. Ancak, bu fırsatı, yakın zamanda aldığım ve bu tarihle ilgili tartışmamızla doğrudan ilgili olan iki belgenin kopyalarını iletmek için kullanıyorum. Kendilerini açıklayıcı niteliktedirler.Umarız yerleşmiş olan toplantımızın bağlamı ile, sizi ve Yönetim Kurulu'nu görev alanınız çerçevesinde uyanık olmaya ve takip etmeye çağırdığım aşağıdaki ayrıntılara dikkatinizi çekmek isterim. Bu ilgi alanları ve bireysel tanımlamalar, JFK'nin ölümünden hemen önceki ve sonraki dönemde CIA/JMWAVE Miami istasyonuyla olan deneyimimin ve bu deneyimden sonra geliştirilen diğer bilgileri sentezlememin doğrudan bir sonucu olarak tavsiye edilmektedir. Aşağıdakilere inanıyorum. yaşayan bireyler, suikastı çevreleyen koşullar ve aşağıdaki paragrafta listelenen kişilerin ve/veya operasyonların olası rolü hakkında derin operasyonel bilgiye sahiptir: Theodore Shackley - İstasyon Şefi, JMWAVE Robert Wall - Operasyon Başkan Yardımcısı, JMWAVEGrayson Lynch - Sözleşme paramiliter eğitmen/ajan, JMWAVEFelix Rodriguez - Sözleşmeli paramiliter ajan (Küba doğumlu), JMWAVEThomas Clines - CIA paramiliter vaka görevlisi, JMWAVE Yukarıda belirtilen kişiler, şu referansla: Gordon Campbell (mevcut durum bilinmiyor) - İstasyon Başkan Yardımcısı, JMWAVEDavid Morales (merhum) - Operasyon Şefi, JMWAVE"Rip" Robertson (merhum) - Sözleşmeli paramiliter ajan JMWAVEEdward Roderick (mevcut durumu bilinmiyor) - ABD Ordusu Binbaşı, patlayıcı uzmanı/Mühendisler Birliği, JMWAVE'e bağlı ve daha sonra ArmyTony Sforza'dan emekli olduktan sonra CIA çalışanı (merhum) - Sözleşmeli paramiliter ajan, JMWAVEOperation (kod adı) "Kızıl Haç" - JMWAVE , Güz 1963 Ayrıca, dikkatinizi Vanity Fair Dergisi'nin (Ekim sayısı) gelecek sayısında, son derece güvenilir bir gazeteci/yazar (CONSPIRACY) olan Tony Summers'ın bir makalesini içermesine davet ediyorum. Summers'ın, Kurul'un çalışmasıyla ilgili olabilecek ve CIA ve diğer devlet kurumları tarafından üretilen JFK ile ilgili belgelerin karıştırılması ve değerlendirilmesinde faydalı olabilecek araştırma hatlarını özenle takip ettiğini bir gerçeği biliyorum.I Sağladığım bilgilerin Kurul için yararlı olmasını umuyorum ve istenirse faaliyetlerimin herhangi bir yönüne yeminli ifade vermeye hazırım.

Bu notun amacı size Brad Ayers'ın kim olduğu ve anlattığı hikaye hakkında bilgi vermektir. Hikayesi, kiminle konuştuğuna bağlı olarak farklı derecelerde kabul ediliyor, ancak araştırmamıza göre hikayesinin temelleri kontrol ediliyor.

Ayers, 1960'ların başlarında ABD Ordusunda yarı askeri eğitim konusunda uzmanlaşmış bir piyade subayıydı. 1963'ün başlarında, (kayıt kontrolleri Nisan ayı başlarında olduğunu gösteriyor) Ayers, Ordu tarafından kendisini JMWAVE istasyonuna atanan CIA'ya "ödünç verildi". Ayers'in işi Kübalı sürgünleri eğitmek ve onları Küba'nın işgaline hazırlamaktı. Hikayesinin bu kadarı, askeri ve CIA dosyalarının kontrolleriyle doğrulanıyor. Buradan, Ayers'ın iddialarının doğruluğunu anlamak daha zor. Resmi kayıtlara göre JMWAVE'de orada olmayan birçok kişi gördüğünü iddia ediyor; bunlar arasında Johnny Roselli ve William Harvey (Harvey Füze Krizi'nden sonra yetkisini aşmasının ardından Kennedy tarafından görevden alınan CIA eski Görev Gücü W/SAS şefi) bulunmaktadır. Ayers ayrıca, himayesindekilerle birlikte birkaç baskın görevine gittiğini ve 1963 yazında Castro'nun güçlerinin ateşi altında kaldığını iddia ediyor. Bu önemlidir, çünkü resmi kayıtlara göre, Castro'ya karşı hükümetin yaptırım uyguladığı tüm eylemler o noktada durmuştur. .Ayers, JMWAVE istasyonundaki birçok meslektaşının Başkan Kennedy'ye karşı güçlü bir kin beslediğini söylüyor ve birkaçının suikastta rol oynadığına inandığını söylüyor. Bunların en başında, Miami'deki CIA operasyon görevlisi David Morales olduğunu söylüyor. HSCA, Ayers ile görüştü ve kayıtlarını araştırdı. Bunu yaparken, dosyasında HSCA personelinin erişmesine izin verilmeyen beş mühürlü zarf keşfettiler. Zarflar, araştırma camiasında Ayers'ın hikayesine inananlar arasında bazı spekülasyonların kaynağı oldu. 12 Mayıs'ta Ayers ile Minnesota, St. Paul'un dışındaki evinde röportaj yaptım. Bu noktada, sorular sadece açık kaynaklardan elde edilen bilgilere dayanıyordu, çünkü personelin az bir kısmı henüz izinlerine sahipti.


İstihbarat Yıldızı

NS İstihbarat Yıldızı Merkezi İstihbarat Teşkilatı tarafından "tehlikeli koşullar altında gerçekleştirilen gönüllü cesaret eylemleri veya olağanüstü başarılar veya ciddi risk koşullarında ayrıcalıklı olarak sunulan hizmetler için" görevlilerine verilen bir ödüldür. [1] Ödül alıntısı, Merkezi İstihbarat Teşkilatı Direktörü'ne aittir ve özellikle "olağanüstü kahramanlık" eylemlerinden bahseder. Bu, Merkezi İstihbarat Teşkilatı tarafından Seçkin İstihbarat Haçı ve Seçkin İstihbarat Madalyası'nın ardından verilen en yüksek üçüncü ödüldür ve savaşta olağanüstü kahramanlık için ABD askeri ödülü olan Gümüş Yıldız'a benzer. [2] Bu ödülü (çoğunlukla ölümünden sonra) yalnızca birkaç düzine kişi aldı ve bu da onu ABD hükümeti tarafından verilen en nadir yiğitlik ödüllerinden biri haline getirdi.


Grayston Lynch, Domuzlar Körfezi

Gönderen Peter H » 17 Kasım 2008, 08:03

Lynch (1923-2008) kısa süre önce vefat etti

Dünya Savaşı'nın D-Day Normandiya istilasından, Bulge Savaşı'ndan ve Kore'deki Heartbreak Ridge'den yaralar taşıyor. Laos'ta Özel Kuvvetlerde görev yaptı. 1967'ye kadar Domuzlar Körfezi felaketinden sonra Lynch, Miami'den Küba'ya 2126 gizli CIA saldırısı yönetti ve bunlardan 113'üne doğrudan katıldı. Lynch, Kennedy yönetiminin Tugay'a bağlı olduğu iki kişilik, Kübalı olmayan bir CIA ekibinin hayatta kalan yarısıdır. Diğer ajan, William ''Rip'' Robertson, 1973'te Laos'ta sıtmadan öldü.

Belli belirsiz 2506 Tugayı'na "sorun giderici" olarak atanan her iki ajan da karaya çıkıp savaştı. Gray, Playa Giron'a bir gece kurbağa adam ekibine eşlik etti ve aslında, farlarını rafting yapan kurbağalara doğrultmuş bir Küba cipine ateş ederek savaşı başlattı. )

İkmal gemisi Blagar'a döndükten sonra, Gray daha sonra iki Küba savaş uçağını düşürdü ve Wyden'ın sözleriyle "Küba operasyonunun şimdiye kadar sahip olduğu olay yerindeki bir askeri komutana en yakın şey oldu."

Ynt: Grayston Lynch, Domuzlar Körfezi

Gönderen Peter H » 17 Kasım 2008, 09:31

Genel CIA askeri komutanı Albay Jack Hawkins'di(1920-):

Jack Hawkins 1920'de Teksas, Roxton'da doğdu. Ailesi Fort Worth'a taşındı ve yerel bir lisede öğrenciydi. Birleşik Devletler Deniz Harp Okulu'ndan teğmen olarak mezun olduktan sonra 1939'da ABD Deniz Piyadeleri'ne katıldı. Çin'e gönderilmeden önce Deniz Piyadeleri Temel Subay Okulu'nda zaman geçirdi ve burada Şanghay'da Dördüncü Deniz Piyadeleri ile birlikte hizmet etti.

İkinci Dünya Savaşı sırasında Filipinler'deki Corregidor'da Japonlar tarafından yakalandı ve 11 ay savaş esiri olarak kaldı. Birkaç Amerikalı ve rehber olarak görev yapan iki Filipinli hükümlüyle birlikte kaçtı ve Kasım 1943'te denizaltı yoluyla Avustralya'ya ulaşmadan önce yedi ay boyunca bir gerilla birliğine katıldı. Hawkins 1945'te Okinawa'nın işgaline katıldı.

Savaştan sonra Hawkins, Kuzey Carolina'daki Camp Lejeune'ye dönmeden önce Venezuela'da Venezüella Deniz Piyadeleri'ne danışman olarak üç yıl hizmet etti. Hawkins ayrıca Kore Savaşı'na katıldı ve Inchon'daki tabur çıkarma planının planlanmasına yardımcı oldu. Daha sonra Deniz Piyadeleri okullarında amfibi çıkarmalarda eğitmen olarak üç yıl görev yaptı. Bunu Quantico'daki Deniz Piyadeleri okulunda bir yazı izledi.

1955'te albaylığa terfi etti, Virginia'daki Little Creek'teki Amfibi Kuvvetlerin komutanı oldu. Eylül 1960'ta Albay Hawkins, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'na (CIA) atandı. Küba Görev Gücü'ne katıldı ve askeri eğitim operasyonları için doğrudan sorumluluk aldı. Hawkins'e "CIA'nın Küba'ya bazı sürgün birlikleri çıkarmayı planladığı ve bu projede kendilerine yardım etmesi için amfibi savaş geçmişi olan bir Deniz subayı istedikleri söylendi.


İçindekiler

Kuruluş ve erken tarih

Şirket, 6 Ocak 1914'te Charles E. Merrill, Charles E. Merrill & Co.'yu New York City'de 7 Wall Street'te işletmek üzere açtığında kuruldu. [11] Birkaç ay sonra Merrill'in arkadaşı Edmund C. Lynch ona katıldı ve 1915'te adı resmi olarak değiştirildi. Merrill, Lynch & Co. [12] O zaman, firmanın adı arasında bir virgül vardı. Merrill ve Linç1938'de düştü. [13] 1916'da Winthrop H. Smith firmaya katıldı.

1921'de şirket, daha sonra RKO Pictures olan Pathé Exchange'i satın aldı. [ kaynak belirtilmeli ] 1926'da firma Safeway Inc.'de kontrol hissesini satın aldı ve 1930'ların başında küçük marketi ülkenin üçüncü en büyük market zincirine dönüştürdü. [14]

1930'da Charles E. Merrill, yatırım bankacılığına odaklanmak için şirketin perakende aracılık işini E.A. [15] [16] Merrill, işin yanı sıra Edmund C. Lynch ve Winthrop H. Smith de dahil olmak üzere çalışanlarının büyük bir kısmını transfer etti. Charles Merrill, E.A.'da azınlık hissesi aldı. İşlemde delir. 1930'lar boyunca, E.A. Edward A. Pierce, Edmund Lynch ve Winthrop Smith liderliğindeki şirket, IBM makinelerini iş kayıtlarına dahil ederek sektördeki en yenilikçi şirketlerden biri olduğunu kanıtladı. Ek olarak, 1938'de E.A. Pierce, 23.000 milden fazla telgraf telinden oluşan özel bir ağla en büyük tel ağını kontrol etti. Bu teller tipik olarak siparişler için kullanıldı. [17]

Pazardaki güçlü konumuna rağmen E.A. Pierce 1930'larda finansal olarak mücadele ediyordu ve küçük bir sermayesi vardı. [18] Edmund C. Lynch'in 1938'de ölümünün ardından Winthrop Smith, E.A.'da azınlık hissesi olan Charles E. Merrill ile tartışmalara başladı. Pierce, iki şirketin olası bir birleşmesiyle ilgili. 1 Nisan 1940'ta Merrill Lynch, Edward A. Pierce'ın E.A. Pierce & Co. ve hem Merrill Lynch hem de E.A. Pierce'ın ilgisi vardı. [18] ve kısaca olarak biliniyordu Merrill Lynch, E. A. Pierce ve Cassatt. [19] Şirket, 1941'de Wall Street'te yıllık mali rapor yayınlayan ilk şirket oldu.

1941'de Merrill Lynch, E. A. Pierce ve Cassatt, New Orleans merkezli bir yatırım bankası ve emtia şirketi olan Fenner & Beane ile birleşti. 1930'lar boyunca, Fenner & Beane sürekli olarak ABD'deki en büyük ikinci menkul kıymetler firmasıydı. Merrill Lynch, Pierce, Fenner ve Beane. [20]

Savaş sonrası yıllar

1952'de şirket, bir holding şirketi olarak Merrill Lynch & Co.'yu kurdu ve yaklaşık yarım yüzyıl sonra bir ortaklık olarak resmi olarak kuruldu. [21] 31 Aralık 1957'de, New York Times bu isme "sesli bir Americana parçası" olarak atıfta bulundu ve "On altı yıl popüler hale getirdikten sonra, Merrill Lynch, Pierce, Fenner ve Beane onu değiştirecek - ve böylece büyük ölçüde sorumlu olan adamı onurlandıracak" dedi. bir aracı kurumun adını bir Amerikan destanının parçası yapmak için," 1940'tan beri şirketi yöneten Winthrop H. Smith. [22] 98 şehir ve 28 borsada üyelik. [22] 1 Mart 1958'de şirketin mali yılının başlangıcında, şirketin adı "Merrill Lynch, Pierce, Fenner & Smith" oldu ve şirket New York Menkul Kıymetler Borsası'na üye oldu. [22]

1964 yılında Merrill Lynch, ABD Devlet Menkul Kıymetlerinin önde gelen satıcısı C.J. Devine & Co.'yu satın aldı. Birleşme, Mayıs 1963'te Christopher J. Devine'in ölümü nedeniyle bir araya geldi. [23] "The Devine Boys" olarak anılan CJ Devine & Co. ortakları, Merrill Lynch Government Securities Inc.'i kurarak firmaya güçlü bir güç kazandırdı. Devlet tahvilleri piyasasındaki varlığı. Devlet Menkul Kıymetleri işi, Merrill Lynch'e 1970'lerde ve 1980'lerde firmanın büyümesinin çoğundan sorumlu olan benzersiz para piyasası ürünlerinin ve devlet tahvili yatırım fonu ürünlerinin birçoğunu kurmak için gereken kaldıracı getirdi. [24]

Haziran 1971'de şirket, New York Menkul Kıymetler Borsası'nın üye firmaların halka açık olmasına izin vermesinden bir yıl sonra, ilk halka arz yoluyla halka açık bir şirket oldu. [25] Dünya çapında 40'tan fazla ülkede faaliyet gösteren, 1.8 trilyon ABD dolarının üzerinde müşteri varlığına sahip çok uluslu bir şirketti.

1977'de şirket, müşterilerin tüm nakitlerini bir para piyasası fonuna çekmelerini sağlayan ve çek yazma yetenekleri ve bir kredi kartı içeren Nakit yönetimi hesabını (CMA) tanıttı. [26] [27]

1978'de, küçük ama prestijli eski bir yatırım bankası olan White Weld & Co.'yu satın alarak menkul kıymetler aracılık işini önemli ölçüde güçlendirdi. [28] [29]

1990'ların sonlarında, Alfa Bank'ın Alfa Group şirketlerinden Alfa Securities Ltd, Londra'dan sorumlu olan Maxim Shashenkov (Rusça: Максим Шашенков), daha önce Merrill Lynch'in Londra şubesinin Rusya Başkan Yardımcısıydı. [30]

1990'larda Kanada operasyonları

1990 yılında, şirket Kanadalı özel müşteri operasyonlarını CIBC Wood Gundy'ye sattı. [31]

Haziran 1998'de Merrill Lynch, Midland Walwyn Inc.'i satın alarak Kanada yatırım işine yeniden girdi. [32] O zamanlar Kanada kişisel yatırım için yedinci en büyük pazardı. [33]

Aralık 2001'de Merrill Lynch, Midland Walwyn'i CIBC Wood Gundy'ye sattı. [34]

TMS Entertainment'a Yatırım (2003) Düzenle

2003 yılında Merrill Lynch, Japon animasyon stüdyosu TMS Entertainment'ın ikinci en büyük hissedarı oldu. Maliye Bakanlığı'na sunduğu bir raporda Merrill Lynch grubu, 3,33 milyon hisse satın alarak TMS'de %7,54 hisse satın aldığını söyledi. Merrill Lynch, hisseyi tamamen yatırım amacıyla satın aldı ve firmanın yönetiminin kontrolünü ele geçirme niyeti yoktu. [35]

Subprime mortgage krizi Düzenle

Kasım 2007'de Merrill Lynch, yüksek faizli mortgage kriziyle bağlantılı 8.4 milyar dolarlık zararı tazmin edeceğini açıkladı ve E. Stanley O'Neal'ın CEO'luğunu sona erdirdi. [36] O'Neal önceden Kurul onayı olmadan Wachovia'ya birleşme için başvurmuştu, ancak görüşmeler O'Neal'ın görevden alınmasından sonra sona erdi. [36] Merrill Lynch, o ay yeni CEO'su olarak John Thain'i atadı. [36] Aralık 2007'de işteki ilk günlerinde Thain, Merrill Lynch'in üst yönetiminde değişiklikler yaptı ve Nelson Chai gibi eski New York Menkul Kıymetler Borsası (NYSE) meslektaşlarını CFO olarak ve Margaret D. Tutwiler'i başkan olarak getireceğini duyurdu. iletişimin. [37] [38] O ayın ilerleyen saatlerinde firma, ticari finans işini General Electric'e satacağını ve sermayesini artırmak amacıyla hisselerinin hisselerini Singapur hükümeti yatırım grubu Temasek Holdings'e satacağını duyurdu. [39] Anlaşma 6 milyar dolardan fazla para topladı. [39]

Temmuz 2008'de Thain, devam eden ipotek krizindeki temerrütler ve kötü yatırımlardan dolayı şirket için dördüncü çeyrekte 4,9 milyar dolarlık zarar açıkladı. [40] Temmuz 2007 ile Temmuz 2008 arasındaki bir yılda Merrill Lynch, 19.2 milyar dolar veya günlük 52 milyon dolar kaybetti. [40] Şirketin hisse senedi fiyatı da bu süre zarfında önemli ölçüde düşmüştür. [40] İki hafta sonra şirket, ipotekle ilgili yatırımlara maruz kalma riskini azaltmak amacıyla belirli hedge fonları ve menkul kıymetlerin satışını duyurdu. [41] Temasek Holdings, fonları satın almayı ve şirketteki yatırımını 3.4 milyar$ artırmayı kabul etti. [42]

Dönemin New York Başsavcısı Andrew Cuomo, Ağustos 2008'de ipoteğe dayalı menkul kıymetler üzerindeki riski yanlış beyan ettiği için Merrill Lynch'i dava etmekle tehdit etti. [43] Bir hafta önce, Merrill Lynch, müzayede oranındaki 12 milyar dolarlık borcu geri almayı teklif etmişti ve dava karşısında şaşırdığını söyledi. [43] Üç gün sonra, şirket işe alımları dondurdu ve Birleşik Krallık'taki yan kuruluşuna yaklaşık 30 milyar dolarlık zarar tahakkuk ettirdiğini ve onları o ülkedeki vergilerden muaf tuttuğunu açıkladı. [44] 22 Ağustos 2008'de CEO John Thain, Massachusetts Commonwealth Sekreteri ile şirkette mevduatı 100 milyon dolardan az olan müşterilerden tüm açık artırma oranlı menkul kıymetleri geri almak için Ekim 2008'den başlayarak ve Ekim 2008'de genişleyen bir anlaşma yaptığını duyurdu. Ocak 2009. [45] 5 Eylül 2008'de Goldman Sachs, Merrill Lynch'in hisselerinin notunu "mahkumiyet satışına" indirdi ve şirkette daha fazla kayıp olacağı konusunda uyardı. [46] Bloomberg Eylül 2008'de Merrill Lynch'in yüksek faizli mortgage krizinin bir parçası olarak ipoteğe dayalı menkul kıymetler üzerinden 51.8 milyar dolar kaybettiğini bildirdi. [46]

CDO kayıpları Düzenle

Merrill Lynch, diğer birçok banka gibi, 2000'li yılların başında ipotek bazlı teminatlandırılmış borç yükümlülüğü (CDO) piyasasına yoğun bir şekilde dahil oldu. içindeki bir makaleye göre Kredi dergisine göre, Merrill'in CDO pazarının lideri olma yükselişi, Christopher Ricciardi'nin CDO ekibini Credit Suisse First Boston'dan Merrill'e getirmesiyle 2003 yılında başladı. [47]

Merrill, CDO'lar için hazır ipotek arzı sağlamak amacıyla, Aralık 2006'da ülkedeki en büyük subprime borç verenlerden biri olan First Franklin Financial Corp.'u satın aldı. [48] Merrill, 2006 ve 2007 yılları arasında 136 CDO'da "baş sigortacı"ydı. 93 milyar dolar değerinde. 2007'nin sonunda, bu CDO'ların değeri çöküyordu, ancak Merrill bunların bir kısmını elinde tuttu ve şirket için milyarlarca dolarlık zarar yarattı. [49] 2008 yılının ortalarında, Merrill bir zamanlar değeri 30.6 milyar dolar olan bir grup CDO'yu Lone Star Funds'a 1,7 milyar dolar nakit ve 5,1 milyar dolar kredi karşılığında sattı. [50] [51]

Nisan 2009'da, tahvil sigortası şirketi MBIA, Merrill Lynch'e dolandırıcılık ve diğer beş ihlal nedeniyle dava açtı. Bunlar, Merrill'in MBIA'dan Merrill'in ipoteğe dayalı teminatlandırılmış borç yükümlülüklerinin dördü üzerinde satın aldığı kredi temerrüt takası "sigortası" sözleşmeleriyle ilgiliydi. Bunlar "ML Serisi" CDO'lar, Broderick CDO 2, Highridge ABS CDO I, Broderick CDO 3 ve Newbury Street CDO'ydu. MBIA, diğer şeylerin yanı sıra, Merrill'in MBIA'yı bu CDO'ların kalitesi hakkında dolandırdığını ve CDO'ların sahip olduğu menkul kıymetlerde bildiği sorunları gizlemek için bu belirli CDO'ların (CDO'ların karesi ve küpü) karmaşık doğasını kullandığını iddia etti. dayalı. Bununla birlikte, 2010'da Yargıç Bernard Fried suçlamalardan biri dışında hepsini kabul etmedi: MBIA'nın Merrill'in CDO'lara söz vererek sözleşmeyi ihlal ettiği iddiası, gerçekte öyle olmadıklarını iddia ederken, bir AAA derecesine layıktı. CDO'lar değer kaybettiğinde, MBIA Merrill'e büyük miktarda para borçlu oldu. Merrill, MBIA'nın iddialarına itiraz etti. [52] [53] [54]

2009'da Rabobank, Merrill'e Norma adlı bir CDO yüzünden dava açtı. Rabobank daha sonra Merrill aleyhindeki davasının SEC'in Goldman Sachs ve onun Abakaus CDO'larına yönelik dolandırıcılık suçlamalarına çok benzediğini iddia etti. Rabobank, Magnetar Capital adlı bir hedge fonunun Norma'ya girmek için varlıkları seçtiğini ve iddiaya göre onlara karşı bahis oynadığını, ancak Merrill'in Rabobank'ı bu konuda bilgilendirmediğini iddia etti. Bunun yerine Rabobank, Merrill'in kendisine varlıkları NIR Group'un seçtiğini söylediğini iddia ediyor. CDO değeri düştüğünde, Rabobank Merrill'e büyük miktarda para borçlu kaldı. Merrill, Rabobank'ın iddialarına karşı çıktı ve bir sözcü, "İki konu birbiriyle ilgisiz ve bugünkü iddialar sadece asılsız olmakla kalmıyor, aynı zamanda yaklaşık bir yıl önce açılan Rabobank davasında yer almıyor" dedi. [55] [56] [57] [58]

Bank of America'ya Satış Düzenle

Önemli kayıplar, teminatlı borç yükümlülükleri biçimindeki geniş ve korunmamış ipotek portföyünün değerindeki düşüşe bağlandı. Ticaret ortaklarının Merrill Lynch'in ödeme kabiliyetine ve para piyasası yükümlülüklerini yeniden finanse etme becerisine olan güven kaybı, nihayetinde satışına yol açtı. [59] [60] 8 Eylül 2008 haftası boyunca, Lehman Brothers ciddi likidite baskıları altına girdi ve hayatta kalması söz konusu oldu. Lehman Brothers başarısız olursa, yatırımcılar bulaşmanın hayatta kalan diğer yatırım bankalarına yayılmasından korkuyorlardı. 14 Eylül 2008 Pazar günü Bank of America, Merrill Lynch'i 38.25 milyar $'lık hisse senedi karşılığında satın almak için görüşmelerde bulunduğunu duyurdu. [61] O günün ilerleyen saatlerinde Merrill Lynch, her bir Merrill Lynch adi hissesi için 0.8595 Bank of America adi hissesi veya hisse başına yaklaşık 50 milyar ABD Doları veya 29 ABD Doları karşılığında Bank of America'ya satıldı. [62] [63] Bu fiyat, 12 Eylül kapanış fiyatına göre %70.1'lik bir primi veya Merrill'in hisse başına 21$'lık defter değeri üzerinde %38'lik bir primi, [64] ancak Eylül 2007 fiyatından %61'lik bir iskontoyu temsil ediyordu. [65]

Bank of America CEO'su Kenneth Lewis'in Kongre tanıklığının yanı sıra Meclis Gözetim Komitesi tarafından yayınlanan dahili e-postalar, birleşmenin federal yetkililerin baskısı altında gerçekleştirildiğini ve aksi takdirde Bank of America'nın yönetiminin değiştirilmesini isteyeceklerini belirtti. herhangi bir devlet yardımının durumu. [66] [67] Mart 2009'da, Merrill Lynch'in 2008'de AIG ile yaptığı sigorta anlaşmalarından milyarlarca dolar aldığı ve buna ABD hükümeti tarafından AIG'yi kurtarmak için sağlanan fonlardan 6.8 milyar dolar aldığı bildirildi. [68] [69]

Bank of America ile birleşme sonrası

Merrill Lynch'i işletmeleriyle birleştirdikten sonra Bank of America, varlık yönetimi hizmetleri için Merrill Lynch'i işletmeye devam etti ve Merrill Lynch'in yatırım bankasını yeni kurulan BofA Securities'e entegre etti.

Merrill Edge Edit'in Lansmanı

Yeniden Markalama Düzenle

Şubat 2019'da Bank of America, bölümün "Merrill Lynch" yerine "Merrill" olarak yeniden adlandırılacağını duyurdu. [71]

Orange County yerleşim yeri Düzenle

1998'de Merrill Lynch, Orange County, California'ya, uygunsuz ve riskli yatırımları eski ilçe saymanı Robert Citron'a sattığı yönündeki suçlamaları çözmek için 400 milyon dolar ödedi. [72] Citron 1.69 milyar dolar kaybetti ve bu da ilçeyi Aralık 1994'te iflas başvurusunda bulunmaya zorladı. [72] İlçe bir düzine veya daha fazla menkul kıymet şirketi, danışmanı ve muhasebecisine dava açtı, ancak Merrill sorumluluk kabul etmeden toplam 400 milyon dolar ödeyerek anlaşmaya vardı. 600 milyon dolar belediye tarafından kurtarıldı. [73] [74]

Analist Araştırma yerleşimi Düzenle

2002 yılında, Merrill Lynch yanıltıcı araştırma yayınlamak için 100 milyon dolar ödemeyi kabul etti. New York Başsavcısı ve diğer devlet menkul kıymetleri düzenleyicileri ile yapılan anlaşmanın bir parçası olarak Merrill Lynch, araştırma ifşasını artırmayı ve araştırmayı yatırım bankacılığından ayırmayı kabul etti. [75]

Henry Blodget Edit tarafından yatırımcıların yanlış yönlendirilmesi

1999 ve 2001 yılları arasında, dot-com balonu sırasında, Merrill Lynch'in tanınmış analistlerinden Henry Blodget, özel e-postalarda, Merrill aracılığıyla halka açık olarak yayınladıklarıyla çelişen hisse senetleri hakkında değerlendirmelerde bulundu. 2003 yılında ABD Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu tarafından sivil menkul kıymet dolandırıcılığıyla suçlandı. İddiaları kabul etmeden veya reddetmeden anlaşmaya vardı ve ardından menkul kıymetler sektöründen ömür boyu men edildi. 2 milyon dolar para cezası ve 2 milyon dolar tazminat ödedi. [76]

Enron/Merrill Lynch Nijeryalı mavna Düzenle

2004 yılında, Merrill yöneticilerinin mahkumiyetleri, Enron soruşturmasında hükümetin, Enron'un muhasebe skandallarını yürütmesine yardım ettiği iddia edilen banka ve menkul kıymet şirketlerinden herhangi bir yetkiliyi cezai olarak suçladığı tek örnek oldu. Dava, Merrill, Enron ve Nijerya kıyılarındaki bazı elektrik üreten mavnaların satışını içeren 1999 tarihli bir işlem etrafında dönüyordu. Suçlamalar, 1999 yılında bir Enron kuruluşu tarafından Merrill Lynch'e Nijeryalı elektrik mavnasındaki bir hisse satışının, Enron'un gerçekte gerçek bir satış ve gerçek bir kâr olmadığı halde vergi öncesi yaklaşık 12 milyon $'ı yasadışı olarak ayırmasına izin veren bir sahtekarlık olduğunu iddia etti. Dört eski Merrill üst düzey yöneticisi ve iki eski orta düzey Enron yetkilisi, komplo ve dolandırıcılık suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı. Merrill Lynch yöneticileri mahkum edildi, ancak olağandışı bir şekilde, temyize gidenlerin üçü de suçlamalarını New Orleans'taki 5. [77] Adalet Bakanlığı, kararın bozulmasının ardından davaya yeniden bakmama kararı aldı. [78] [79] Merrill kendi anlaşmasını yaparak bankacıları kovdu ve yapılandırılmış finans işlemlerinin dışarıdan gözetimini kabul etti. Ayrıca, ABD Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu tarafından getirilen sivil dolandırıcılık suçlamalarını, kusuru kabul etmeden veya reddetmeden çözdü. [80]

Ayrımcılık ücretleri Düzenle

26 Haziran 2007'de ABD Eşit İstihdam Fırsatı Komisyonu (EEOC), şirketin İran uyruğu ve İslam dini nedeniyle Dr. insan hakları. [82] EEOC davası, şirket tarafından yapılan ihlallerin kasıtlı olduğunu ve kötü niyetle işlendiğini ileri sürmüştür. 20 Temmuz 2007'de başka bir İranlı çalışana Merrill Lynch tarafından kötü muameleyle ilgili bir başka davada, Ulusal Menkul Kıymet Satıcıları Birliği tahkim heyeti, şirkete, İranlı etnik kökeni nedeniyle kovulması nedeniyle eski bir İranlı çalışanı olan Fariborz Zojaji'ye 1,6 milyon dolar ödemesine karar verdi. . [83] [84] Merrill Lynch, hem İran Ulusal Amerikan Konseyi hem de Amerikan-Arap Ayrımcılıkla Mücadele Komitesi tarafından eleştirildi. [85]

13 Ağustos 2008'de New Jersey'deki bir temyiz mahkemesi, başka bir çalışan tarafından "aptal ibne" olarak adlandırılan eşcinsel bir çalışan olan Darren Kwiatkowski'nin açtığı davada Merrill Lynch aleyhine karar verdi. [86]

Ağustos 2013'te şirket, uzun süredir ABD'li bir çalışan tarafından 2005'te açılan bir toplu ırkçılık davasını halletmek için 160 milyon dolar ödemeyi kabul etti. Davanın açıldığı tarihte, şirketteki komisyoncuların %2'si siyahtı. EEOC ile imzaladığı ve şirketin siyah broker oranını %6,5'e çıkarmasını gerektiren bir yıllık rıza kararnamesi ve 25 eyalette şirketin tek bir siyah komisyoncusu olmamasına rağmen. Fonlar, Mayıs 2001'den bu yana firmadaki tüm siyah simsarlar ve stajyerler için mevcuttu ve tahminen 700-1.200 kişiydi. Dava sırasında, Merrill'in siyahi CEO'su Stanley O'Neal, müşterilerinin çoğu beyaz olduğu için siyah brokerlerin şirket için iş bulmakta zorlanabileceğini söyledi. [87] [88]

Piyasa zamanlaması yerleşimi Düzenle

In March 2005, Merrill Lynch paid a $10 million civil penalty to settle allegations of improper activities at the firm's Fort Lee, New Jersey office. Three financial advisors, and a fourth who was involved to a lesser degree, placed 12,457 trades for Millennium Partners, a client, in at least 521 mutual funds and 63 mutual fund sub-accounts of at least 40 variable annuities. Millennium made profits in over half of the funds and fund sub-accounts. In those funds where Millennium made profits, its gains totalled about $60 million. Merrill Lynch failed to reasonably supervise these financial advisers, whose market timing siphoned short-term profits out of mutual funds and harmed long-term investors. [89]

2008 bonus payments Edit

In 2008, Merrill Lynch arranged for payment $3.6 billion in bonuses, one-third of the money received from the Troubled Asset Relief Program, for performance that year in what appeared to be "special timing," despite reported losses of $27 billion the same year. [90] [91]

Mismarking Edit

In 2010, a Merrill Lynch trader in London who mismarked positions he had on behalf of the bank by $100 million to cover up his losses was banned by the United Kingdom's Financial Services Authority (FSA) from working in the securities industry in the UK for at least five years. [92] [93] [94] [95]


TIMELINE: History of Merrill Lynch

NEW YORK (Reuters) - The following is a brief history of Merrill Lynch & Co, which agreed to be acquired by Bank of America Corp in a $50 billion transaction. This history is taken from Merrill’s website, published reports, and publicly available information.

1907: Charles Merrill arrives in New York to work for a textile company. He meets Edmund Lynch, who is looking for someone to share his boarding-house room at the 23rd Street YMCA. Both men were born in 1885.

1914: Charles E Merrill & Co opens its doors in January. Lynch joins him, and in May they open an office at 7 Wall Street in downtown Manhattan.

1915: The firm changes its name to Merrill, Lynch & Co. An associate notices a difference between the partners: “Merrill could imagine the possibilities Lynch imagined what might go wrong in a malevolent world.”

1938: Edmund Lynch dies. Merrill Lynch drops the comma from its name.

1956: Merrill helps take Ford Motor Co public, giving the firm its first billion-dollar year in underwriting. The same year, Charles Merrill dies.

1958: Firm changes its name to Merrill Lynch, Pierce, Fenner & Smith.

1960: Merrill opens its first London office. Four years later, it opens its first Tokyo office.

1964: Merrill buys C.J. Devine, becoming a dealer in fixed-income securities.

1971: Merrill goes public and lists on the New York Stock Exchange.

1976: Merrill creates Merrill Lynch Asset Management.

1999: Merrill is world’s largest underwriter of stocks and bonds for the last time, a title it cedes the next year to Citigroup Inc.

2001: Most of Merrill’s 9,000 Wall Street employees evacuate their offices opposite the World Trade Center during the 9/11 attacks. Three die.

Dec 2002: Merrill reaches $100 million settlement with New York Attorney General Eliot Spitzer over alleged conflicts of interest by research analysts. The same month, it names Stanley O’Neal chief executive. He becomes chairman in April 2003.

2006: Merrill adds billions of dollars of mortgages to its balance sheet. It acquires First Franklin Financial Corp, a subprime mortgage lender owned by National City Corp.

Oct 2007: Merrill ousts Stanley O’Neal as chairman and chief executive as mortgage losses begin to mount, and after O’Neal approaches Wachovia Corp about a merger without telling the board. John Thain, chief executive of NYSE Euronext, is named his replacement as of Dec 1.

2008: Losses top $19.2 billion in the year ended June 30, as credit losses $40 billion. Merrill scrambles to raise capital from sovereign wealth funds and other investors, and sell risky assets.

Sept 15, 2008: Merrill agrees to be acquired by Bank of America for $29 per share.


An Anniversary of Heroism and Shame: The Bay of Pigs

"They fought like tigers," writes the CIA officer who helped train the Cubans who splashed ashore at the Bay of Pigs 51 years ago today. "But their fight was doomed before the first man hit the beach."

That CIA man, Grayston Lynch, knew something about fighting - and about long odds. He carried scars from Omaha Beach, The Battle of the Bulge and Korea's Heartbreak Ridge. But in those battles Lynch and his band of brothers counted on the support of their Commander in Chief. At the Bay of Pigs, Grayston Lynch (an American) and his band of brothers (Cubans) learned - first in speechless shock and finally in burning rage - that their most powerful enemies were not Castro's Soviet-armed soldiers massing in nearby Santa Clara, but the Ivy League's Best and Brightest dithering in Washington.

Lynch trained, in his own words, "mostly brave boys who had never before fired a shot in anger" - college students, farmers, doctors, common laborers, whites, blacks, mulattoes. They were known as La Brigada 2506, an almost precise cross-section of Cuban society of the time. The Brigada included men from every social strata and race in Cuba-from sugar cane planters to sugar cane cutters, from aristocrats to their chauffeurs. But mostly, the folks in between, as befit a nation with a larger middle class than most of Europe.

Short on battle experience, yes, but they fairly burst with what Bonaparte and George Patton valued most in a soldier: morale. No navel-gazing about "why they hate us" or the merits of "regime change" for them. They'd seen Castroism point-blank.

Their goals were crystal-clear: firing-squads silenced, families reunited, tens of thousands freed from prisons, torture chambers and concentration camps. We see it on the History Channel after our GI's took places like Manila and Munich. In 1961 newsreels could have captured such scenes without crossing oceans. When those Cuban freedom-fighters hit the beach at the Bay of Pigs 5i years ago this week, one of every 18 Cubans suffered in Castro Gulag. Mass graves dotted the Cuban countryside, piled with hundreds who'd crumpled in front of Castro and Che Guevara's firing squads. Most of the invaders had loved-ones among the above. Modern history records few soldiers with the burning morale of the Bay of Pigs freedom-fighters.

From the lethal fury of the attack and the horrendous casualties their troops and militia were taking, the Castro brothers and Che Guevara assumed they faced at least "20,000 invading mercenaries," as they called them. Yet it was a band of mostly civilian volunteers their Soviet armed and led-troops outnumbered 30-to-1

"Nereye are the planes?" kept crackling over U.S. Navy radios two days later. "Nereye is our ammo? Send planes or we can't last!" Commander Jose San Roman kept pleading to the very fleet that escorted his men to the beachhead (and sat much closer to them than the Sixth Fleet sits to the Libyan coast today.) Crazed by hunger and thirst, his men had been shooting and reloading without sleep for three days. Many were hallucinating. By then many suspected they'd been abandoned by the Knights of Camelot.

That's when Castro's Soviet Howitzers opened up, huge 122 mm ones, four batteries' worth. They pounded 2,000 rounds into the freedom-fighters over a four-hour period. "It sounded like the end of the world," one said later. "Rommel's crack Afrika Corps broke and ran under a similar bombardment," wrote Haynes Johnson in his book, the Bay of Pigs. By that time the invaders were dazed, delirious with fatigue, thirst and hunger, too deafened by the bombardment to even hear orders. But these men were in no mood to emulate Rommel's crack Afrika Corps by retreating. Instead they were fortified by a resolve no conquering troops could ever call upon-the burning duty to free their nation.

"If things get rough," the heartsick CIA man Grayston Lynch radioed back, "we can come in and evacuate you."

"We will NOT be evacuated!" San Roman roared back to his friend Lynch. "We came here to fight! We don't want evacuation! We want more ammo! We want PLANES! This ends here!"

Camelot's criminal idiocy finally brought Adm. Arleigh Burke of the Joints Chief of Staff, who was receiving the battlefield pleas, to the brink of mutiny. Years before, Adm. Burke sailed thousands of miles to smash his nation's enemies at the Battle of Leyte Gulf. Now he was Chief of Naval Operations and stood aghast as new enemies were being given a sanctuary 90 miles away! The fighting admiral was livid. They say his face was beet red and his facial veins popping as he faced down his commander-in-chief that fateful night of April 18, 1961. "Mr. President, TWO planes from the Essex! (the U.S. Carrier just offshore from the beachhead)" that's all those Cuban boys need, Mr. President. Let me order. "

JFK was in white tails and a bow tie that evening, having just emerged from an elegant social gathering. "Burke," he replied. "We can't get involved in this."

"WE put those Cuban boys there, Mr. President!" The fighting admiral exploded. "By God, we ARE involved!"

Admiral Burke's pleas also proved futile.

The freedom-fighters' spent ammo inevitably forced a retreat. Castro's jets and Sea Furies were roaming overhead at will and tens of thousands of his Soviet-led and armed troops and armor were closing in. The Castro planes now concentrated on strafing the helpless, ammo-less freedom-fighters.

"Can't continue," Lynch's radio crackled - it was San Roman again. "Have nothing left to fight with . out of ammo. Russian tanks in view. destroying my equipment."

"Tears flooded my eyes," wrote Grayston Lynch. "For the first time in my 37 years I was ashamed of my country."

When the smoke cleared and their ammo had been expended to the very last bullet, when a hundred of them lay dead and hundreds more wounded, after three days of relentless battle, barely 1,400 of them -- without air support (from the U.S. Carriers just offshore) and without a single supporting shot by naval artillery (from U.S. cruisers and destroyers poised just offshore) -- had squared off against 41,000 Castro troops, his entire air force and squadrons of Soviet tanks. The Cuban freedom-fighters inflicted casualties of 20 to 1 against their Soviet-armed and led enemies. This feat of arms that still amazes professional military men.

"They fought magnificently and were not defeated," stressed Marine Col. Jack Hawkins a multi-decorated WWII and Korea vet who helped train them. "They were abandoned on the beach without the supplies and support promised by their sponsor, the Government of the United States."

"We shall pay any price, bear any burden, meet any hardship, support any friend, oppose any foe, in order to assure the survival and the success of liberty!" proclaimed Lynch and Hawkin's Commander-in-Chief just three months earlier.

Humberto Fontova is the author of four books including Exposing the Real Che Guevara and Fidel: Hollywood's Favorite Tyrant. Ziyaret hfontova.com

"They fought like tigers," writes the CIA officer who helped train the Cubans who splashed ashore at the Bay of Pigs 51 years ago today. "But their fight was doomed before the first man hit the beach."

That CIA man, Grayston Lynch, knew something about fighting - and about long odds. He carried scars from Omaha Beach, The Battle of the Bulge and Korea's Heartbreak Ridge. But in those battles Lynch and his band of brothers counted on the support of their Commander in Chief. At the Bay of Pigs, Grayston Lynch (an American) and his band of brothers (Cubans) learned - first in speechless shock and finally in burning rage - that their most powerful enemies were not Castro's Soviet-armed soldiers massing in nearby Santa Clara, but the Ivy League's Best and Brightest dithering in Washington.

Lynch trained, in his own words, "mostly brave boys who had never before fired a shot in anger" - college students, farmers, doctors, common laborers, whites, blacks, mulattoes. They were known as La Brigada 2506, an almost precise cross-section of Cuban society of the time. The Brigada included men from every social strata and race in Cuba-from sugar cane planters to sugar cane cutters, from aristocrats to their chauffeurs. But mostly, the folks in between, as befit a nation with a larger middle class than most of Europe.

Short on battle experience, yes, but they fairly burst with what Bonaparte and George Patton valued most in a soldier: morale. No navel-gazing about "why they hate us" or the merits of "regime change" for them. They'd seen Castroism point-blank.

Their goals were crystal-clear: firing-squads silenced, families reunited, tens of thousands freed from prisons, torture chambers and concentration camps. We see it on the History Channel after our GI's took places like Manila and Munich. In 1961 newsreels could have captured such scenes without crossing oceans. When those Cuban freedom-fighters hit the beach at the Bay of Pigs 5i years ago this week, one of every 18 Cubans suffered in Castro Gulag. Mass graves dotted the Cuban countryside, piled with hundreds who'd crumpled in front of Castro and Che Guevara's firing squads. Most of the invaders had loved-ones among the above. Modern history records few soldiers with the burning morale of the Bay of Pigs freedom-fighters.

From the lethal fury of the attack and the horrendous casualties their troops and militia were taking, the Castro brothers and Che Guevara assumed they faced at least "20,000 invading mercenaries," as they called them. Yet it was a band of mostly civilian volunteers their Soviet armed and led-troops outnumbered 30-to-1

"Nereye are the planes?" kept crackling over U.S. Navy radios two days later. "Nereye is our ammo? Send planes or we can't last!" Commander Jose San Roman kept pleading to the very fleet that escorted his men to the beachhead (and sat much closer to them than the Sixth Fleet sits to the Libyan coast today.) Crazed by hunger and thirst, his men had been shooting and reloading without sleep for three days. Many were hallucinating. By then many suspected they'd been abandoned by the Knights of Camelot.

That's when Castro's Soviet Howitzers opened up, huge 122 mm ones, four batteries' worth. They pounded 2,000 rounds into the freedom-fighters over a four-hour period. "It sounded like the end of the world," one said later. "Rommel's crack Afrika Corps broke and ran under a similar bombardment," wrote Haynes Johnson in his book, the Bay of Pigs. By that time the invaders were dazed, delirious with fatigue, thirst and hunger, too deafened by the bombardment to even hear orders. But these men were in no mood to emulate Rommel's crack Afrika Corps by retreating. Instead they were fortified by a resolve no conquering troops could ever call upon-the burning duty to free their nation.

"If things get rough," the heartsick CIA man Grayston Lynch radioed back, "we can come in and evacuate you."

"We will NOT be evacuated!" San Roman roared back to his friend Lynch. "We came here to fight! We don't want evacuation! We want more ammo! We want PLANES! This ends here!"

Camelot's criminal idiocy finally brought Adm. Arleigh Burke of the Joints Chief of Staff, who was receiving the battlefield pleas, to the brink of mutiny. Years before, Adm. Burke sailed thousands of miles to smash his nation's enemies at the Battle of Leyte Gulf. Now he was Chief of Naval Operations and stood aghast as new enemies were being given a sanctuary 90 miles away! The fighting admiral was livid. They say his face was beet red and his facial veins popping as he faced down his commander-in-chief that fateful night of April 18, 1961. "Mr. President, TWO planes from the Essex! (the U.S. Carrier just offshore from the beachhead)" that's all those Cuban boys need, Mr. President. Let me order. "

JFK was in white tails and a bow tie that evening, having just emerged from an elegant social gathering. "Burke," he replied. "We can't get involved in this."

"WE put those Cuban boys there, Mr. President!" The fighting admiral exploded. "By God, we ARE involved!"

Admiral Burke's pleas also proved futile.

The freedom-fighters' spent ammo inevitably forced a retreat. Castro's jets and Sea Furies were roaming overhead at will and tens of thousands of his Soviet-led and armed troops and armor were closing in. The Castro planes now concentrated on strafing the helpless, ammo-less freedom-fighters.

"Can't continue," Lynch's radio crackled - it was San Roman again. "Have nothing left to fight with . out of ammo. Russian tanks in view. destroying my equipment."

"Tears flooded my eyes," wrote Grayston Lynch. "For the first time in my 37 years I was ashamed of my country."

When the smoke cleared and their ammo had been expended to the very last bullet, when a hundred of them lay dead and hundreds more wounded, after three days of relentless battle, barely 1,400 of them -- without air support (from the U.S. Carriers just offshore) and without a single supporting shot by naval artillery (from U.S. cruisers and destroyers poised just offshore) -- had squared off against 41,000 Castro troops, his entire air force and squadrons of Soviet tanks. The Cuban freedom-fighters inflicted casualties of 20 to 1 against their Soviet-armed and led enemies. This feat of arms that still amazes professional military men.

"They fought magnificently and were not defeated," stressed Marine Col. Jack Hawkins a multi-decorated WWII and Korea vet who helped train them. "They were abandoned on the beach without the supplies and support promised by their sponsor, the Government of the United States."

"We shall pay any price, bear any burden, meet any hardship, support any friend, oppose any foe, in order to assure the survival and the success of liberty!" proclaimed Lynch and Hawkin's Commander-in-Chief just three months earlier.


İçindekiler

Lynch lied about his age and enlisted in the U.S. Army in 1938 and was assigned to 5th Cavalry at Fort Clark, Texas. During World War II he was assigned to the Second Division as platoon sergeant. During D-day he landed at Omaha Beach and then fought in the Battle of the Bulge where he was seriously wounded. He served in the Korean War with the Second Division as Second Lt., promoted to First Lt., wounded at Battle of Bloody Ridge. Later served in Laos with 77th Special Forces Group as Captain, retiring from them in 1960.


Military people similar to or like Grayston Lynch

United States Army officer, a Paramilitary Officer in Special Activities Division (renamed Special Activities Center in 2016 ) and a CIA station chief in Beirut from 1984 until 1985. As a Political Officer at the U.S. Embassy. Vikipedi

Division of the Central Intelligence Agency responsible for covert operations and paramilitary operations. Named Special Activities Division prior to 2016. Wikipedia

Former United States Army Special Forces soldier and Central Intelligence Agency paramilitary operations officer who served more than 50 years between the U.S. Army's Green Berets and the CIA's Special Activities Division (renamed Special Activities Center in 2016 ). Born in Bastrop, Texas, on December 1, 1929. Wikipedia

CIA Paramilitary Operations Officer in what is now called Special Activities Division (renamed Special Activities Center in 2016). Best remembered for training the U.S.-funded secret army in Laos during the Vietnam War and is often referenced as the model for Colonel Kurtz in the movie Apocalypse Now. Vikipedi

Award given by the Central Intelligence Agency to its officers for "voluntary acts of courage performed under hazardous conditions or for outstanding achievements or services rendered with distinction under conditions of grave risk". From the Director of the Central Intelligence Agency and specifically cites actions of "extraordinary heroism". Vikipedi

Cuban American former Central Intelligence Agency Paramilitary Operations Officer in the Special Activities Division, known for his involvement in the Bay of Pigs Invasion and the execution of communist revolutionary Che Guevara as well as his ties to George H. W. Bush during the Iran–Contra affair. Rodriguez came from a wealthy family of land owners in his native Cuba. Vikipedi

Retired two-star general in the United States Army, founding member of the Central Intelligence Agency (CIA), and a highly decorated former officer in the former Office of Strategic Services (OSS). Relieved from his position as Chief of Staff of U.S. forces in South Korea after criticizing President Jimmy Carter's proposal to withdraw U.S. troops from the Korean peninsula in an interview with the Washington Post. Vikipedi

American CIA officer involved in many important and controversial CIA operations during the 1960s and 1970s. One of the most decorated CIA officers. Vikipedi


Omaha Beach hero was first man to fire shots at Bay of Pigs (the late heroic Grayston Lynch)

When Grayston Lynch landed on Omaha Beach the skies above him were filled with U.S. planes. When he landed at the Bay of Pigs……well we all know the rest of that story.

Grayston Lynch carried scars from Omaha Beach, the Battle of the Bulge and Korea’s Heartbreak Ridge. Battling through those little dust-ups earned him two Purple Hearts, two Silver Stars, and the Bronze Star with V for Valor.

But the only dust-up that inspired him to write a memoir was the one at Bahia de Cochinos. Lynch had then retired from the Army and served as a CIA officer. As such he helped train the invading Cuban-freedom-fighters, charges he described as “brave boys who had never before fired a shot in anger,” but who inflicted losses of 20 to 1 against their Soviet-led enemies.

Defying orders, Lynch was the first man to set foot on the Cuban beachhead and the first to fire shots at the Castroite defenders. With his men blasting out a beachhead, Lynch motored back to his Assault Landing Craft just offshore to serve as the CIA’s “point-man,”and liaison with Washington.

“They fought like tigers,” writes Lynch in his superb and revelatory book, Decision For Disaster, about the Cuban freedom-fighters he trained and befriended, “but their fight was doomed before the first man hit the beach.”

Sadly, Lynch’s book crashed against the brick wall of a “love affair” not only “slobbering” but downright pathological. I refer to the Beltway’s with JFK and Camelot. Only in their sweetest dreams could Obama’s handlers have envisioned such a media love affair with a U.S. President.

To this day the ahistorical idiocies parroted on such as The History Channel and PBS regarding the Bay of Pigs owe much to this lingering love affair. Grayston Lynch’s book sets the record straight–and from a participant in the very middle of the ferocious and tragic battle. The battlefield heroism and pleas from the freedom-fighters came from one ear of his radio headset the replies from his Commander-in-Chief’s spokesman from the other.

So it’s worth citing Lynch as the freedom-fighters expended their last bullet and he helplessly listened to them pleading for more: “Never have I been so ashamed of my country. Tears filled my eyes,” along with his tribute to his doomed Cuban band-of-brothers: “they fought Like TIGERS!”

And Lynch should know.

“Humberto Fontova is a gifted polemicist who pulls no punches. A great service for liberty, justice and truth.” (The Weekly Standard on Fidel Hollywood’s Favorite Tyrant.)

“Humberto’s books read like my concerts sound! ROCK-ON–my warrior blood-brother !” (Ted Nugent)


Letters From Readers – April 2008 – Military History

In his account of the Bay of Pigs fiasco [November] Grayston Lynch may have allowed his loathing of the Kennedy administration to cloud his judgment and recollection. First, there was no official recognition of Castro’s “Soviet leanings” by the Eisenhower administration before he seized power New Year’s Day 1959. It wasn’t until Jan. 8, 1960, that the director of central intelligence ordered the clandestine service to form a special task force to overthrow Castro, according to Tim Weiner’s Legacy of Ashes: The History of the CIA.

Second, the Bay of Pigs became the landing site because it had an airfield nearby in which a U.S.-recognized “government in exile” could be flown. U.S. aircraft carriers were waiting over the horizon (giving rise to the mistaken belief that they would rescue the landing force if needed). Then the Cuba Task Force relied on 65-year-old maps that didn’t show the modern extent of surrounding swamps.

Third, Kennedy’s advisers didn’t reduce “the air strikes by half” at “zero hour.” Cuba Task Force chief Richard Bissell cut the D-1 air raid on Castro’s three air bases from 16 to eight B-26 light attack bombers. When the cover story—that a single defecting Cuban pilot destroyed half of Castro’s warplanes before flying to a hero’s welcome in Florida—fell apart, Kennedy’s aides decided that any further strikes would have to be launched from the beachhead. This inadvertently cancelled a D-day strike from Nicaragua.

Fourth, the mission was “doomed from the start” because it counted on sparking a popular uprising. By Nov. 15, 1960, the clandestine service had concluded that even a 1,500- to 3,000-man invasion could not succeed without direct U.S. military support. When they briefed President-elect Kennedy, however, they didn’t tell him that, nor that Eisenhower had not authorized an invasion.

Finally, Lynch must know that the “ill-conceived notion of ‘plausible deniability’ [of American involvement]” is not mere face saving but fundamental to covert action itself. Otherwise, why be covert? Just send in the Marines!

Ronald R. Gilliam
Thonotasassa, Fla.

Vive La 4th!

I enjoyed the article and photographs of the August 1944 Liberation of Paris [“La Libération!” September]. I was surprised that no pictures of the 4th Infantry Division were included. The 1st Battalion, 110th Regiment, of the 28th Division participated in the liberation and the parade, but the 4th Infantry Division took the city. After many weeks of contact with the enemy, the 4th was in no condition to do a parade therefore, the 28th was called on. For some reason, the 4th Division is rarely mentioned in military history magazines.

Bert C. Nicholson
Danville, Ill.

Frank Dismay

[Re. “Pressure/G Suit,” Power Tool, December:] We [Canadians] get dismayed when others do not accurately depict our cherished icons. I am referring to the improper identification of “Frank” Banting. Sir Frederick Banting, co-developer of the G suit, was also the discoverer of insulin. In 1924 he was awarded the Nobel Prize. At the start of World War II he began working with Wilbur Franks on the development of a flight suit for pilots to counteract G forces and to prevent blackout. The flight suit is still in use.

“The Past Recaptured” [January/February] is an outstanding series of pictures of French veterans of the Napoleonic wars in original uniform. However, on P. 46, the description of the picture of Hussar Moret calls out a shield. No cavalryman of a European army of this period used one. However, I do see a sabretache behind his left leg. There are also sabretaches behind the left leg of Quartermaster Sergeant Delignon (P. 45) and touching the left leg of Hussar Fabry (P. 48). These were originally used by the hussars of various European armies who had copied their uniforms from the original Hungarian light cavalry, including the tight breeches with no pockets. The sabretache served as an attaché case for private possessions as well as a clipboard for sketching during reconnaissance and briefcase for delivering dispatches.

Lost Brigade

[Re. “Ghost Mountain, Papua New Guinea,” by James Campbell, December:] Anyone reading the article would believe the U.S. Army’s 32nd Infantry Division was the only force involved in the campaign and alone gave the Japanese their first land defeats. This could not be further from the truth.

The Japanese landed at Buna on the north coast of New Guinea on July 21, 1942. They were met by the 30th Australian Infantry Brigade Militia troops. Along with the 21st Australian Infantry Brigade, the 30th fought a protracted withdrawal over the Owen Stanley ranges almost to Port Moresby, the Japanese goal. The Japanese were slowed, stopped and finally withdrew back across the Owen Stanley ranges in September, pursued by the 25th Australian Infantry Brigade.

On August 25, the Japanese also landed at Milne Bay on the east coast of New Guinea. They were met and defeated here by September 6 by the 18th and 7th Australian Infantry Brigades, along with 75 and 76 Squadron Royal Australian Air Force. The 32nd Division was still in Australia at this time, leaving for New Guinea on September 15 and 18. The Japanese had been handed two land defeats before the 32nd left Australia. The northern beachhead battles of Buna, Gona and Sanananda, in which the 32nd Division fought, featured significant Australian involvement.

Russell Robert Scott Harris
Brisbane, Australia

A Challenge Ensues

[Re. “Napoleonic Action,” by John Farr, December]: While I found his film synopses entertaining, I think Farr’s decision to lump the entire French Revolutionary War era with that of the emperor’s epoch was a mistake—like asserting that the kaiser’s abdication in 1918 made Hitler possible, so we must include World War I films with those on Nazi Germany. I would replace five of his films with truly Napoleonic fare. Öncelikle, İki Şehrin Hikayesi gets the boot for Waterloo. Next, the Russian version of War and Peace replaces Love and Death, and the American rendition of same gets pride of place over any version of The Scarlet Pimpernel. Fourth, Master and Commander goes in favor of Kaptan Horatio Hornblower. And finally, Billy Budd is dumped for Désirée.

Now I’ll give Farr a challenge: Suggest the 10 best films featuring Kaiser Wilhelm and the German High Command in World War I. Let’s hope he keeps the Franco-Prussian War out of it.

Author responds: While I’ll take your point on my perhaps shaky historical perspective, Napoleon was indeed a direct outgrowth of the French Revolution and ascended in quicker succession in its wake (several years) compared to the span between the World Wars I and II. Regardless, I’m also as interested in film quality as you are in history. I agree with you on the Russian War and Peace, and considered including it, but felt its 6½-hour running time would be a stretch for most movie viewers. Your other suggestions are simply not great films: War and Peace with Fonda and Hepburn looks like Moscow via Rodeo Drive, and Hornblower gets sunk by a miscast, wooden Gregory Peck. As to your other challenge, I respectfully decline, as I am uncertain whether 10 truly great films are still available on the subject and period you reference.

On P. 60 of the January/February feature “Sensitivity Training for Generals?” by James Lacey, the article states that Confederate General Albert Sidney Johnston attended William T. Sherman’s funeral. In fact, it was Confederate General Joe Johnston who befriended Sherman and later served as an honorary pallbearer at his funeral. The error was made during the editing process.


Videoyu izle: 10 WWE Couples Rumored to Have Kids Soon - Seth Rollins u0026 Becky Lynch, Charlotte Flair u0026 Andrade (Ocak 2022).